Vakantie & dankbaarheid

De dagen telde ik af. Net als een jaar geleden (toen tussen mijn chemo’s) dacht ik: ik heb nog nooit zoveel zin gehad om op vakantie naar mijn familie in Amerika te gaan. Na het nieuws dat ik Chek2-draagster ben, veel visite, en mijn re-integratieproces dat niet liep zoals ik wilde, was ik er zo aan toe. En niet alleen ik voelde me zo. Ook Dennis had ontzettend veel behoefte aan deze vakantie.

En wat was het fijn. De reis was lang en zwaar, maar toen we eenmaal aankwamen was dat gauw vergeten. We hebben zo genoten van het samenzijn met mijn familie en van elkaar. Van de rust en ontspanning, leuke dingen doen en lekker buiten zijn. Even geen huishouden, geen dagelijkse beslommeringen, geen ziekenhuis, geen dokters.

Gevonden op www.davidsbeenhere.com

Gevonden op www.davidsbeenhere.com

Ik durfde weer voorzichtig vooruit te kijken naar de toekomst. De mogelijkheid om misschien voor langere tijd naar Amerika te gaan tijdens mijn PhD maakte me ontzettend enthousiast. Nadat ik tot nu toe alleen maar had opgezien tegen het proces van mijn borstreconstructie, kreeg ik nu heel voorzichtig een fijn gevoel bij de gedachte straks weer twee borsten te hebben.

We hebben het verrassend weinig gehad over kanker en ziek zijn. Dat was raar, maar vooral bijzonder verfrissend. Ik was weer gewoon Marike. Door deze vakantie kwam er weer meer ruimte voor wie ik ben náást de kanker. Ik voelde me goed en fit en vol energie. Natuurlijk was de kanker niet ver weg. Alleen al door de opvliegers werd ik daar dagelijks aan herinnerd. Maar als ik die er gewoon liet zijn, waren ze ook veel minder erg. Alweer kwam ik erachter dat vechten en de dingen anders willen dan ze zijn alleen maar energie kost.

Uiteindelijk kreeg ik geleidelijk aan ook weer zin om naar huis te gaan. En wat was het fijn om thuis te komen in een schoon en opgeruimd huis (bedankt H, H, R, & J!).

5 uur na thuiskomst moest ik alweer in het ziekenhuis zijn voor mijn Herceptin-injectie. De volgende ochtend meteen naar de huisarts voor mijn Zoladex-injectie. Ik voelde me een beetje een auto die na een lange reis weer bijgetankt moet worden. Maar zelfs nadat we ons (ruim) versliepen voor mijn ziekenhuisafspraken en het nog even spannend was of ik de Herceptin nog kon krijgen, bleven we toch redelijk relaxed. Ik kan het aantal Herceptin-injecties dat ik nog moet inmiddels op één hand tellen. Wat fijn!

Ik voel me dankbaar voor deze fijne vakantie die me veel heeft gegeven. Dankbaar voor mijn lieve familie – zowel in Nederland als aan de andere kant van de oceaan. Dankbaar dat ik gezond genoeg ben om te kunnen reizen. Samen met mijn lief. Dankbaar voor de fijne artsen en verpleegkundigen bij wie ik altijd oprechte belangstelling voel.

Ik hoop deze nieuwe energie vast te houden de komende tijd. Als ik toch weer even baal van alles ga ik proberen te bedenken waar ik dankbaar voor ben. Want dankbaarheid maakt gelukkig!

There is always something to be grateful for - Jong & Borstkanker

 

 

Ook als je broccoli eet kun je kanker krijgen
Oud & Nieuw - en goede voornemens
Facebooktwitterpinterestmail
3 reacties op “Vakantie & dankbaarheid”
  1. @tips_bij_kanker says:
  2. Hester says:
  3. Je moedertje says:

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Lees vorig bericht:
Goodreads 2017 reading challenge

Een van mijn favoriete websites op dit moment is Goodreads, een soort IMDB voor boekenliefhebbers, waar je allerlei informatie en reviews...

Sluiten