Angst, het is een vreemd ding

Ze keek me verbaasd aan. Had ze dat nou goed gehoord? Het was ’s avonds, ergens tussen Alligator Alley, de toepasselijk genaamde snelweg door de Everglades, en Miami, tijdens onze heerlijke vakantie in Amerika. Na de urenlange duisternis in een van Florida’s nationale parken reden we ineens in een zee van lichtjes, genoten we volop van onze eerste echte vakantie samen sinds Marike ziek was geworden. En hier, duizenden kilometers van huis, kwamen we weer eens uit op een vertrouwd gespreksonderwerp. En vertelde ik Marike dat ik iedere dag minstens een keer, maar meestal vaker, de angst voelde dat ze weer ziek zou worden, er niet meer zou zijn. “Daar denk ik zélf niet eens iedere dag aan”, reageerde Marike.

Held op sokken

Twee jaar en vijf maanden zijn we nu na Marikes diagnose. Steeds vaker voelen we ons weer een normaal jong stel. Natuurlijk, over anderhalve maand wordt Marike geopereerd voor haar borstreconstructie, kinderen zitten er voor ons voorlopig niet in en de hormoontherapie blijkt toch ook heftiger dan gedacht. Maar: langzamerhand voelt alles weer iets normaler. En toch: die angst, die is er nog steeds. En die zal voorlopig ook nergens naar toe gaan. Hoe moet je daarmee omgaan? Die vraag houdt me bezig. De onvoorspelbaarheid, het is een van de vele dingen die kanker tot zo’n rotziekte maken. Genezen? Het lijkt zo’n ondubbelzinnig begrip, maar als het om kanker gaat kun je het eigenlijk nooit zo stellig zeggen.

Je zou het niet zeggen als je mijn stoere en bonkige uiterlijk ziet (ahum), maar eigenlijk ben ik een held op sokken. Welk doemscenario je ook bedenkt, het is al wel eens door mijn hoofd gegaan. Hoe vaak heb ik me Marikes begrafenis niet voorgesteld, me afgevraagd wat ik zou zeggen, hoe het verder zou moeten. De vraag ‘wat nou als…’ is als een reisgezel, die gaat waar ik ook ga. Soms wordt het me bijna te veel. Zoals die keer, augustus 2014, dat Marike heel veel last van rugpijn kreeg. We zijn toen naar het ziekenhuis gegaan en hebben de hele middag en avond op de spoedeisende hulp doorgebracht. Onderzoeken, scans, het duurde maar en het duurde maar. Toen Marike voor de zoveelste scan werd weggeroepen, heb ik een flink potje zitten huilen. Wat baalde ik daarvan, want het voelde alsof ik door mijn eigen angst er niet kon zijn voor Marike, die het op het eerste gezicht allemaal vrij nuchter over zich heen liet komen, maar van binnen natuurlijk ook ontzettend bang was. Uiteindelijk bleek het een fikse longontsteking. Wat een opluchting, ‘maar’ een longontsteking. Maar wat had die dag veel energie gekost.

25 augustus 2014 - Zenuwen op de eerste hulp

25 augustus 2014 – Zenuwen op de eerste hulp

Het is een vreemd ding, angst. Het houdt geen rekening met statistieken, niet met ratio. Ben je angstig, dan lijkt ineens alles reëel. Vraag dat maar aan mensen met vliegangst, vlak voordat ze de slurf instappen die hen naar het toestel leidt. Kom dan nog maar eens aan met statistieken. Vliegen is veiliger dan autorijden. Elke dag bereiken talloze vliegtuigen probleemloos hun eindbestemming. Aan de persoon met vliegangst gaat het allemaal voorbij. “Er hoeft maar één schroefje verkeerd te zitten.”

Nu

Hoe je ermee om moet gaan, ik kan het je helaas niet vertellen. Wat in elk geval nooit helpt, is je rot te voelen over het feit dat je het door de angst ook allemaal even niet meer weet. Niemand verlangt van je dat je altijd moedig bent, hooguit alleen jijzelf. Het is hartstikke logisch dat je je zo voelt, op zulke spannende momenten. Praat erover met anderen, krop het niet op. Schaam je niet. En doe het niet alleen. Die dag dat we op de spoedeisende hulp zaten, hebben we een vriend meegevraagd. Zijn gezelschap was ontzettend fijn, gaf afleiding en haalde wat druk van de ketel, zowel voor Marike als voor mij.

Probeer zo veel mogelijk in het nu te leven. Angst, schuldgevoelens, ze hebben bijna altijd met het verleden óf de toekomst te maken. Wat er ook gebeurt in de toekomst, het helpt niet om je daar nu al druk over te maken.

echkarttolle

Nu ik dit schrijf, denk ik: ja hallo, allemaal heel logisch, maar nu de uitvoering nog. En ja, dat is soms heel moeilijk, daar kan ik over meepraten. Soms moet je het dus maar gewoon over je heen laten komen, toegeven dat je een mens bent en jezelf gunnen dat je je ook zo mag voelen. Richt je op wat er op dat moment is. Dat lukt natuurlijk lang niet altijd, maar als het lukt: geniet er dan van!

Want op zo’n moment, leef je in het nu en is het even niet meer zo belangrijk wat er in de toekomst gebeurt. De avond van ons gesprek over dit zware onderwerp, belandden we volkomen onverwachts in een heel leuk Spaans restaurantje in het noorden van Miami. Het was er druk, mensen hadden er plezier. En toen de zanger van de live-band opeens een kwartier lang met grote passie begon te tapdansen, tot hilariteit van het publiek, was alles even perfect.

Hoe gaan jullie, patienten en naasten om met angst?

Wereldkankerdag - 10x Dit is nou kanker
Uitzenddatum Je Zal Het Maar Hebben bekend
Facebooktwitterpinterestmail
7 reacties op “Angst, het is een vreemd ding”
  1. Hester says:
  2. Tipsbijkanker says:
    • Je schoonmoedertje says:
  3. Astrid says:
  4. Vanessa says:
  5. Karin says:
  6. Aerdna says:

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Lees vorig bericht:
Goodreads 2017 reading challenge

Een van mijn favoriete websites op dit moment is Goodreads, een soort IMDB voor boekenliefhebbers, waar je allerlei informatie en reviews...

Sluiten